کاربرد پالس اکسیمتر در علم پزشکی

 

پالس اکسیمتر یک آزمایش ساده و بدون درد است که میزان اشباع اکسیژن فرد (SpO2) و ضربان نبض را اندازه گیری می کند. به عبارت ساده تر ، آن را به سرعت اندازه می گیرد که چه مقدار اکسیژن در خون وجود دارد و چه میزان کارایی آن را به دورترین اندامهای بدن از جمله بازوها و پاها منتقل می کند.

پالس اکسیمتر یک روش غیر تهاجمی است ، به این معنی که هیچ ابزاری را به بدن وارد نمی کند. در حقیقت ، این کار تنها با استفاده از یک دستگاه کلیپ برقی کوچک به نام سنسور پالس اکسیمتر انجام می شود ، که به بخشی از بدن متصل می شود ، معمولاً روی انگشت ، انگشت پا یا گوش. سنسورهای پالس اکسیمتر در اندازه و شکل متفاوت هستند و در هر دو کاربرد قابل استفاده مجدد و تک کاربرد ارائه می شوند.

این روش اغلب به دلیل قابلیت حمل و کارآیی آن در بخش مراقبت های ویژه و در مطب پزشکان مورد استفاده قرار می گیرد.

این راهنما همه چیزهایی را که برای استفاده از پالس اکسیمتر برای نظارت بر میزان اشباع اکسیژن ، چه در بیمارستان و چه در منزل نیاز دارید ، به شما می گوید.

مردم نه تنها برای تنفس بلکه برای زنده ماندن به اکسیژن نیز احتیاج دارند. وقتی اکسیژن کمی در بدن وجود نداشته باشد ، سلولهای ما رو به زوال می روند و منجر به علائم تهدید کننده زندگی مانند نارسایی اندام می شوند و بدن در نهایت می میرد.

کاربرد پالس اکسیمتر در علم پزشکی

کاربرد پالس اکسیمتر در علم پزشکی

به طور خلاصه ، اکسیژن پس از فیلتر شدن از طریق ریه ها ، به قسمت های مختلف بدن منتقل می شود.

سپس اکسیژن از طریق رنگدانه ای به نام هموگلوبین موجود در گلبول های قرمز به سلولهای فردی منتقل می شود.

هدف از پالس اکسیمتر اندازه گیری میزان اکسیژن موجود در این پروتئین های هموگلوبین است و اشباع اکسیژن فرد را نشان می دهد.

میزان اشباع اکسیژن طبیعی (محیطی) بین 95 تا 100 درصد کاهش می یابد. خواندن کمتر از 90 درصد در حال حاضر یک اورژانس بالینی محسوب می شود.

عوامل مختلفی وجود دارد که نشان دهنده استفاده از پالس اکسیمتر است. گذشته از اینکه در بررسی های معمول مورد استفاده قرار می گیرد ، پالس اکسیمترها عمدتاً در افرادی استفاده می شود که دارای شرایط سلامتی یا در شرایط بالینی هستند که ممکن است بر میزان اشباع اکسیژن تأثیر بگذارد ، مانند:

آسم یا هر نوع بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD)

سندرم دیسترس تنفسی حاد

لوله گذاری درون تراشه

آپنه خواب

هر گونه شکایت تنفسی دیگر

هر دو بیمار و ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می توانند از پالس اکسیمتر در محیط بالینی استفاده کنند ، مانند:

 

ارائه بازخورد در مورد اثربخشی مداخلات و روشهای تنفسی (به عنوان مثال استفاده از دستگاه های تهویه دهنده)

ارزیابی اینکه آیا فعالیت بدنی در بیمار با مشکلات تنفسی یا قلبی عروقی بی خطر است یا خیر ، ارزیابی می شود

نظارت بر اشباع اکسیژن بیمار در طی آزمایش استرس

نظارت بر اشباع اکسیژن در طی یک دوره زمانی زمانی

هشدار تیم بهداشت و درمان به میزان کم اکسیژن ، به ویژه در نوزادان

ارزیابی در صورت ضروری بودن اکسیژن اضافی

پیگیری اشباع اکسیژن در بیماران تحت بیهوشی عمومی

نشان دادن عوارض جانبی در افرادی که داروهایی مصرف می کنند که به طور بالقوه باعث مشکل در تنفس یا اشباع کم اکسیژن می شوند

مزایای دیگر

دلیلی وجود دارد که پالس اکسیمتر به طور گسترده در مراکز پزشکی ، کلینیک پزشکان و حتی در خانه بیماران استفاده می شود.

 

پالس اکسیمتر دستگاه هشدار زودرس

به طور کلی ، آنها خوانش های دقیق و به موقع را ارائه می دهند ، که این یک ویژگی با ارزش به ویژه در موارد اضطراری است.

 

بیماران و پزشکان مراقبت های بهداشتی به طور یکسان پالس اکسیمتر را به عنوان ابزار پزشکی کارآمد می دانند زیرا:

 

مقرون به صرفه و ساده برای استفاده

کارآمد ، غیر تهاجمی و بدون درد است

در نظارت بر برخی بیماریهای مزمن و شرایط بهداشتی ضروری است

ایده آل برای استفاده مداوم ، که برای بیماران با شرایط خاص خواب مفید است (مثلاً آپنه خواب)

در دقیق نگه داشتن مصرف اکسیژن مؤثر است

قادر به هشدار سریع به بیماران و مراقبان از سطح اشباع کم اکسیژن خون موجود یا موجود هستند

در ضبط روند اشباع اکسیژن (مثلاً در هنگام فعالیت بدنی) مفید است تا بیماران بتوانند به راحتی میزان اکسیژن را مطابق نیاز خود تنظیم کنند

 

کارکرد پالس اکسیمتر

پالس اکسیمتر با استفاده از نور قرمز و مادون قرمز انجام می شود. هنگامی که یک پالس اکسیمتر بر روی قسمت بدن قرار می گیرد ، یک طرف LED های قرمز و مادون قرمز را از طریق یک قسمت نسبتاً شفاف از پوست ، معمولاً در جاهایی که جریان خون خوبی وجود دارد ، می درخشد ، در حالی که طرف دیگر آن نور را دریافت می کند.

 

پالس اکسیمتر به انگشت می خورد

اصل این فناوری این است که هموگلوبین اکسیژن دار می تواند بیشتر نور مادون قرمز را جذب کند و این باعث می شود از چراغ قرمز بیشتری عبور کند.

 

از طرف دیگر ، هموگلوبین دی اکسید شده بیشتر نور قرمز را جذب می کند و باعث می شود بیشتر نور مادون قرمز از آن عبور کند.

 

به عبارت ساده تر ، نسبت نور قرمز به مادون قرمز منتقل شده از طریق خون ، اندازه گیری اشباع اکسیژن را فراهم می کند.

 

در ابتدا ، دستگاه شدت هر دو چراغ را جمع می کند تا نمایانگر هر کسری از خون اکسیژن یافته و دفع شده باشد. سپس دستگاه پالس را تشخیص می دهد و در صورت عدم وجود پالس ، شدت رنگ شناسایی شده را کم می کند.

 

شدت باقیمانده باید خون را با اکسیژن نشان دهد ، که بعداً به عنوان لعنتی نمایش داده می شود.

تهیه انواع پالس اکسیمتر در :

 

https://www.berankard.com/product-category/%D8%AA%D8%B4%D8%AE%DB%8C%D8%B5%DB%8C/%D9%BE%D8%A7%D9%84%D8%B3-%D8%A7%DA%A9%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%AA%D8%B1/

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>